آنگاه كه اشك در چشمانم پر شد و كافي بود پلك

بزنم تا روي گونه هايم بغلتد

آنگاه كه تنها نشاني هاي بودنت را گم كردم آنگاه

كه از بودن من خسته شدي .آنقدر كوچك شدم كه

ديگر هيچ كس مرا نديد من رفتم و خودم را به

تنهايي سپردم و تو در دنيايي قدم گذاشتي كه هيچ

كس نشاني آن را نمي دانست.

                   تو اما بدان...

                                       هر كجاكه باشم دوستت دارم.

عهد كردم كه اگر تو شكايت نكنم

به خلايق زخمهاي تو حكايت نكنم

           گرزبيداد تو يك قطره خون گردد دل

         از دل خون شده خويش حمايت نكنم

عاشقان شكوه زمعشوق كنند اما من

اي صنم از تو جز اظهار رضايت نكنم

         مي كشد رشكم اگر كس شود تا عاشق ليك

         چون فرو مايه نيم از تو سعايت نكنم

تير مژگان تو گر كرد تنم را آماج

جز به چشم سيهت عرض جنايت نكنم

          اشتباها شبي از وعده وصلم بدهي

          اين حديثي است كزوهيچ روايت نكنم

مؤمني را نكنم حكم به گردداز كيش

كافر عشق به اسلام هدايت نكنم

        شده در عشق جنون دل را

        لاجرم فلسفه عقل روايت نكنم

دلم تنگ است دلم چون برگهاي زرد پاييزي پراز درد است

صداي خش خش برگها همراه طپيدن قلبم مي شودآغاز و من

تنهاتر از تنها

به مرگ برگهاي سبز مي گريم ولي تك برگ سبزي هم براي

قلب من نمي گريد.

بي تو لب را به خنده نگشايم

كه چكد اشك غم ز لبخند

آرزوها بباد رفت و هنوز

من به ديدار تو آرزومندم

                                      باغم عشق و رنج دوري تو

                                     زندگي را چه نام بايد كرد؟

                                     اي پرستوي پر گشوده من

                                    پرگشاي و بر آشيان بر گرد

نمي دانم چرا لبخند هميشگي بر لبان زيبايت نقش نمي بندد

نمي دانم چرا اينقدر نگاه معصومانه ات خسته است

نمي دانم چرا چشمان نقره مانندت خسته است

نمي دانم چرا چهره ي زيباي پاكتر از قلبت بشاش و خندان نيست

تو را دوست دارم لبخندت با نگاهت با چشمانت با كلام زيبايت

آهنگ رفتن سر دادي و مرا در گرداب غم شناور ساخته اي

تو اما بدان براي هميشه دوستت دارم

در ميان من و تو فاصله هاست گاه مي انديشم

مي تواني تو به لبخندي اين فاصله را برداري

تو توانايي بخشش داري

دستهاي تو توانايي آن را دارند كه به من زندگاني بخشند

چشم هاي تو به من آرامش مي بخشند

وتو همچون شعري زيبا سطر بر جسته اي از زندگي من هستي

دفتر عمر مرا باتو شكوه رونقي ديگر نيست

مي تواني تو به من زندگاني بخشي

يا بگيري از من آنچه را كه مي بخشي گاه مي انديشم

وقتي دلم از دست همه مي گيره وقتي بغض گلوم و فشار ميده

دلم ميخواست كه در كنارم بودي و با آن لبخندهاي زيبايت

آرامم مي كردي و آنگاه سرم را روي شانه هاي مهربانت ميگذاردم

و آنقدر به چشمان زيبايت نگاه مي كردم تا خودت در نگاه خسته ام

مي خواندي كه چقدر....

                              دوستت دارم مهربانترينم

وقتي دلتنگ شدي به يادار كسي رو خيلي دوست داره

وقتي نااميد شدي به يادار كسي رو كه تنها اميدش تو بودي

وقتي پر از سكوت شدي به يادار كسي رو كه به صدات محتاجه

وقتي دلت خواست از غصه بشكنه به يادار كسي رو كه توي دلت كلبه ساخته

وقتي چشمات تهي از تصوير شد به يادار كسي رو كه حتي تو عكسش به تو

لبخند مي زنه

تورا از بين صدها گل جدا كردم

دارم از تو مي نويسم كه نگي دوست ندارم

از تو كه بايه نگاهت زير ورو شد روزگارم

دارم از تو مي نويسم

موقع نوشت و وقت اسم گذاشتن

كسي روجز تو ندارم اسمي جز تو نميذارم

من تموم قصه هام قصه توست

اگه غمگينه اون از غصه توست